Təsisçi: “Hədəf” nəşrləri Baş redaktor: fil.ü. f d., dos. Şəmil Sadiq Redaktor



Yüklə 32.82 Mb.
Pdf просмотр
səhifə8/16
tarix26.07.2017
ölçüsü32.82 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   16

Yeddinci 
adam

Nəhəng bir dalğa az qalsın məni 
uzaqlara aparırdı”, – deyə yeddinci 
adam pıçıldadı. – Bu hadisə on yaşım 
olanda – sentyabr ayında, günorta vaxtı baş 
vermişdi”. 
O, bu gecə öz hekayəsini danışan 
sonuncu adam idi. Saatın əqrəbləri onu 
ötürdü. Dairə formasında əyləşmiş insanlar 
çöldə qaranlığın içindən keçib qərbə tərəf 

tərcümə guşəsi
51
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
50
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
qardaşım da var idi. Buna baxmayaraq, yaş 
və xarakter fərqimiz olduğuna görə, onunla 
heç vaxt yaxın ola bilmədik. Mən əsl qardaş 
sevgisini dostum K.-ya qarşı hiss edirdim. 
K. arıq, cılız, ağbəniz, qız gözəlliyi 
olan bir uşaq idi. Nitqində qüsur olduğuna 
görə, kənardan baxanlara həmişə elə 
gələrdi ki, ağıldan kəmdir. Çox cılız 
olduğundan məktəbdə də, küçəmizdə də onu 
qoruyurdum. Mən iri cüssəli idim,  idmançı 
görünüşüm vardı. Buna görə də uşaqlar 
məndən çəkinirdilər. K. şirin və təmiz ürəkli 
olduğuna görə, onunla dostluq etməyi 
sevirdim. 
Qavramağında heç bir qüsur olmasa 
da, nitqindəki problemlər üzündən 
məktəbdə uğur qazana bilmirdi. Dərslərinə 
hazırlaşmaqda
 
çətinlik çəkirdi. Ancaq rəsm 
dərsində çox bacarıqlı idi. Əlinə qələm, 
ya da fırça  aldıqda həyat dolu rəsmlər 
çəkərdi. Hətta müəllim belə heyran qalardı. 
O yarışlarda həmişə mükafatlar qazanardı. 
Və  əminəm ki, əgər gənclik illərinə qədər 
çəkməyə davam etsəydi, məşhur rəssam 
olacaqdı.
Gözəl dəniz mənzərələri çəkməyi sevirdi. 
Sahilə gedib saatlarla rəsm çəkdiyi vaxtlar 
olardı. Həmişə yanında oturar, fırçasının 
sürətli və səliqəli hərəkətlərini izləyər, onun 
bir neçə dəqiqə ərzində ağ kağıza necə canlı 
və rəngli rəsmlər çəkməsinə heyranlıqla 
tamaşa edərdim. İndi dərk edirəm ki, bu əsl 
istedad imiş. 
Hər şeyin beləcə davam etdiyi bir vaxtda 
– sentyabr ayında nəhəng qasırğa bizim 
yerlərə hücum çəkdi. Radioda son on ilin 
ən güclü qasırğasının olacağı deyilirdi. 
Məktəblər tətilə buraxıldı. Tufana hazırlıq 
üçün qəsəbədəki bütün mağazalar qapılarını 
bağladı. Səhər dan yeri sökülməmiş atam 
və qardaşım fırtınadan qorunmaq üçün evin 
ətrafına taxta qoruyucular mismarladılar, 
anam isə ehtiyat azuqə hazırlamaq üçün 
bütün günü mətbəxdə əlləşdi. Şüşələrı və 
qumqumaları su ilə doldurduq; evakuasiyaya 
hazır olmaq üçün ən vacib əşyalarımızı 
çantalara yığdıq. Qasırğa böyüklərin 
gözündə əlavə  dərd, qorxu demək idi, ancaq 
dünyadan xəbərsiz uşaqlar bunu böyük bir 
sirk, maraqlı bir həyəcan kimi görürdülər.
Günortadan sonra birdən-birə səmanın 
rəngi dəyişməyə başladı. Burada qəribə 
və reallıqdan uzaq nəsə vardı. Külək 
vıyıldamağa, yağış əcaib quru səslə ovuc-
ovuc qum kimi evi döyəcləməyə başlayana 
qədər evin artırmasında dayanıb göyə 
tamaşa etdim. Sonra  qapıları bağlayıb, 
qaranlıq evin bir otağına sığındıq və radionu 
açdıq. 
“Bu tufan çox  yağışlı olmadı”, – deyə 
radiodan gələn səs bildirirdi. Lakin külək çox 
böyük ziyan vurmuş, evlərin dam örtüyünü 
uçurmuş, gəmiləri aşırmışdı. Küləyin 
gücü ilə havada uçuşan ağac parçaları bir 
neçə insanın yaralanmasına və ölməsinə 
səbəb olmuşdu. İnsanlara evlərindən çölə 
çıxmaması üçün tez-tez xəbərdarlıq edilirdi. 
Evimiz hərdən sanki böyük bir əl yellədirmiş 
kimi cırıldayır, hərdən də çıxardığı səsdən 
daha ağır olduğu hiss edilən bir şey qapımızı 
şaqqıldadırdı. Atam bunların qonşunun 
evindən qopan kirəmitlər olduğunu söylədi.
 Günorta anamın bişirdiyi düyü və 
qayğanağı yeyə-yeyə tufanın keçib getməsini 
gözlədik. Ancaq qasırğanın bitəcəyinə dair 
heç bir işarə belə yox idi. Radioda qasırğanın 
sahilə vurduğu andakı gücünü itirdiyini və  
yavaş-yavaş cənub-şərqə doğru hərəkət 
etdiyini dedilər. Külək torpağın üstündə olan 
hər şeyi kökündən çıxartmağa çalışaraq 
vəhşicəsinə ulamaqda davam edirdi. Təxmini 
bir saat bu formada əsdikdən sonra, ətrafa 
böyük bir səssizlik çökdü. Birdən-birə o 
qədər sakitlik oldu ki, hətta uzaqdakı quşun 
çığırtısını belə eşidə bildik. 
Atam qapını bir az aralayıb çölə 
baxdı. Külək dayanmışdı, yağış da artıq 
yağmırdı. Sıx qara buludlar göyün üzündən 
aralanmışdı, səmanın mavi parçaları ordan-
burdan yamaq tək görünürdü. Bağçadakı 
ağaclar hələ də yük kimi üstlərinə çökmüş 
ağır yağış suyunu damcılatmaqda idilər.
“Tufanın başlanğıcındayıq, – atam dedi. 
– Bir müddət belə sakitlik olacaq – təxminən 
on beş-iyirmi dəqiqə... Tufan istirahət 
etmək üçün fasilə verib. Sonra külək əvvəlki 
gücündə geri qayıdacaq”.
“Çölə çıxa bilərəmmi?” – soruşdum. 

tərcümə guşəsi
53
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
52
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
Əgər uzaqlaşmasam, yaxınlarda gəzsəm çıxa 
biləcəyimi dedi: “Ancaq küləyin ilk əlamətini 
görən kimi geri qayıtmağını istəyirəm”. 
Çölə çıxdım və kəşfiyyata başladım. 
Beş dəqiqə əvvəl burada qəzəbli fırtınanın 
əsdiyinə inanmaq çətin idi. Səmaya baxdım. 
Tufanın böyük “gözü”nün orada olduğunu 
və sərt baxışlarını bizə zillədiyini gördüm. 
Təbii ki, elə bir “göz” mövcud deyildi, sadəcə 
olaraq fırlanan hava topasının mərkəzində 
bir anlıq sakit qalmış nöqtə idi. Böyüklər 
evə nə qədər zərər dəydiyini yoxlayırdılar. 
Mən isə sahilə tərəf yollandım. Yolboyu 
ətrafa qırılmış ağac parçaları səpələnmişdi, 
onlardan bəziləri o qədər qalın gövdəli 
şamlar idilər ki, hətta böyüklər belə onu 
təkbaşına qaldıra bilməzdilər. Hər yerdə 
kirəmit parçaları vardı, maşınların şüşələri 
qırılmış, bir it damı diyirlənib yolun ortasına 
düşmüşdü. Elə bil, böyük bir əl göydən yerə 
sallanıb qabağına çıxan hər şeyi yastılamışdı. 
K. məni yolda görüb çölə çıxdı. “Hara 
gedirsən?” – soruşdu. “Sahilə düşürəm”, 
– dedim. Başqa heç nə demədən yanımla 
addımlamağa başladı. Kiçik ağ iti də bizə 
qoşuldu.
“Külək başlayan dəqiqə tez evə 
qayıdacağıq”, – dedim və K. səssizcə başını 
tərpədərək razılaşdı. 
Sahil evimizdən iki yüz yard uzaqlıqda 
idi. Mənim boyum hündürlüyündəki beton 
sahilbəndlər – böyük sədlər bir xətt boyunca 
uzanırdı. Suyun kənarına çatmaq üçün bir 
neçə pilləni adlamalı olacaqdıq. Bura demək 
olar ki, hər gün oynamağa gəlirdik, ona görə 
də hər qarışına yaxşı bələd idik. 
Tufanın gözündə hər şey fərqli görünürdü: 
səmanın, dənizin rəngi, dalğanın səsi, 
suyun qoxusu, sahilin genişliyi... Bir müddət 
sahilbəndin üstündə oturduq və səssiz-
səmirsiz dənizə tamaşa etdik. Guya böyük bir 
qasırğanın düz ortasında idik, amma dalğalar 
qəribə səssizliyə bürünmüşdülər. Dənizin 
səviyyəsi də həmişəkindən, hətta qabarma 
və çəkilmələr vaxtı olduğundan da aşağı idi. 
Sahilboyu göz işlədikcə ağ qum uzanırdı. 
Sahilə çıxmış gəmi parçalarını saymasaq, bu 
böyük boşluq mebelsiz evə bənzəyirdi. 
Sahilbəndin o biri tərəfinə keçərək 
geniş sahil boyunca gəzişməyə, ətrafdakı 
əşyaları qurdalamağa başladıq. Plastmas 
oyuncaqlar, səndəllər, yəqin ki, mebelə aid 
taxta parçaları, cırıq paltarlar, qeyri-adi 
şüşələr, üstündə xarici dildə yazıları olan 
yeşiklər və tanımadığımız çoxlu əşya var idi 
– sanki xırdavat dükanına düşmüşdük. Yəqin 
ki, qasırğa bunları çox uzaqlardan sürüyüb 
gətirmişdi. Hər dəfə diqqətimizi çəkən nəsə 
görəndə, onu götürüb o üz-bu üzünə baxır, 
yerə atırdıq, sonra da K.-nın iti gəlib iyləyirdi. 
Heç beş dəqiqə keçməmişdi ki, dalğaların 
düz yanımıza qədər gəldiyini gördüm. Dəniz 
səssiz-səmirsiz uzun, hamar dilini sahilə 
– düz ayaqlarımıza qədər uzadırdı. Mən 
heç vaxt belə bir şey görməmişdim. Uşaq 
olmağıma baxmayaraq, sahil qəsəbəsində 
böyüdüyüm üçün, okeanın necə qorxunc 
olduğunu və gözlənilmədən vəhşicəsinə 
zərbə vura biləcəyini bilirdim. Ona görə də 
sudan kənarda durmağa çalışdım. Buna 
baxmayaraq, dalğalar dayandığım yerin bir 
qarışlığına qədər gəldi. Sonra su səssizcə 
geriyə – əvvəlki yerinə qayıtdı. Mənə 
yaxınlaşan dalğalar qorxulu görünmürdülər, 
hətta aram-aram qumlara toxunuşu xoşuma 
da gəlirdi. Ancaq pis tərəfləri də vardı. Elə 
bil, hansısa bir həşəratı sığallayırmışam 
kimi ətim ürpəşirdi. Qorxum tamamilə 
mənasız ola bilərdi. Ancaq bir o qədər də 
gerçək idi. İnstinktiv olaraq hiss edirdim ki, 
onlar canlıdır. Dalğalar... canlıdır... Burada 
olduğumu bilirlər və məni qamarlamağa 
çalışırlar. Sanki böyük, insanyeyən yırtıcı 
heyvan otların arasında uzanıb və qəflətən 
hücum edərək məni iti dişləri ilə param-
parça etmək istəyir. Tez qaçmalıydım.
“Mən burdan gedirəm, K.” – deyə ona 
tərəf qışqırdım. Sahildə, təxminən 10 
yard məndən uzaqda idi, üzü dənizə tərəf 
çömbələrək oturmuşdu və yerdə nəyəsə 
baxırdı. Əmin idim ki, kifayət qədər yüksək 
səslə bağırmışam, ancaq, deyəsən, səsim 
ona çatmadı. Tapdığı əşya nə idisə, ona o 
qədər aludə olmuşdu ki, çağırdığımı eşitmədi 
də. 
K. həmişə belə idi. Əlindəkinə başı 
o qədər qarışardı ki, ətrafdakı  hər şey 
yadından çıxardı. Ya da... bəlkə kifayət 

tərcümə guşəsi
53
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
52
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
qədər yüksək səslə bağırmamışdım. Səsim, 
elə bil, başqasına aid idi. Hər halda, qəribə 
səsləndiyini xatırlayıram. 
Sonra qulaqbatırıcı bir gurultu eşitdim. 
Elə bil, dünya yerindən tərpəndi. Əslində, 
gurultudan əvvəl başqa bir sirli səs də 
eşitmişdim:  sanki su yerin içindən – balaca 
deşikdən fışqırırmış kimi şırıltı səsi gəlirdi. 
Bir müddət beləcə davam etdi. Sonra 
dayandı. Daha sonra da mən o qəribə 
gurultunu eşitdim. Amma… Hətta bu 
da K.-nın diqqətini çəkmədi. O hələ də 
çömbəlib, ayağının altındakı nəyəsə çox 
diqqətlə baxırdı. Çox güman ki, gurultunu 
eşitməmişdi. Heç cür başa düşə bilmirəm ki, 
bu qədər güclü, dünyanı silkələyən səsi necə 
eşitməmək olardı?! 
Sizə qəribə gələ bilər, amma ola da bilsin 
bu təkcə mənim eşitdiyim xüsusi bir səs 
olmuşdu. Yəqin ki, itlərin səsə qarşı necə 
həssas olduğunu bilirsiniz. Ancaq, deyəsən, 
bu dəfə  K.-nın iti də heç nə duymamışdı.
Yəqin ki, K.-nın yanına qaçıb, onu 
qolundan tutmalı, dartaraq, – “buradan 
getməliyik”, – deməli idim. Əlbəttə, bunu 
etməliydim. Çünki dalğanın gəldiyini mən 
bilirdim, K. isə görmürdü.
Mənən nə etməli olduğumu çox yaxşı 
bilsəm də, bərk qaçdığımı, həm də, üzü 
bəndə tərəf maksimum sürətlə qaçdığımı hiss 
etdim. Əminəm ki, məni buna məcbur edən 
qorxu idi. O qədər dəhşətli qorxu ki, səsim 
batmış, ayaqlarım məndən asılı olmayaraq 
hərəkətə başlamışdılar. Büdrəyə-büdrəyə 
narın qumlar üzərindən atılaraq sahilbəndin 
üstünə çıxdım, sonra da tez geri çevrildim və 
K.-nı səslədim: “Cəld ol, K! Bura gəl! Dalğa 
gəlir!” 
Bu dəfə səsim yaxşı çıxdı. Həm də gurultu 
dayanmışdı. Nəhayət, ki, K. qışqırığımı eşidib 
başını qaldırdı. Çevrilib mənə baxdı. Ancaq 
artıq gec idi.
Dalğa başını yuxarı qaldırmış böyük ilan 
kimi zərbə vurmaq üçün soyuqqanlılıqla 
sahilə tərəf irəliləyirdi. Həyatım boyunca 
belə bir şey görməmişdim. Üç mərtəbəli 
bina hündürlüyündə idi. Səssiz-səmirsiz 
(yaddaşımdakı təsvir səssiz idi) K.-nın 
arxasından qalxaraq göy üzünü örtdü. K. 
bir neçə saniyəlik mənə baxdı, ancaq heç 
nə başa düşmədi. Sonra sanki nəsə hiss 
edərək, sahilə tərəf çevrildi. Qaçmaq istəsə 
də, artıq vaxtı qalmamışdı. Dalğa onu bir göz 
qırpımında ağuşuna aldı. 
Dalğa sahilə çırpıldı, havada uçuşan 
milyonlarla dalğaya bölündü və dayandığım 
sahilbəndin üstündən aşdı. Cəld əyilərək 
sahilbəndin arxasında gizləndim. Beləcə 
özümü zərbədən qoruya bildim. Ətrafa 
sıçrayan su paltarımı islatdı, başqa heç nə. 
Yenidən divarın üstünə dırmaşdım və sahilə 
boylandım. Dalğa geri dönərək vəhşi bağırtı 
ilə dənizə qayıdırdı. Elə bil, kimsə dünyanın 
o biri başından dənizi xalça kimi tutub özünə 
tərəf çəkirdi. Sahilin heç bir tərəfində K.-
dan və itindən əsər-əlamət yox idi. Təkcə 
bomboş sahil görünürdü. 
Geri çəkilən dalğa sahildən özü ilə o 
qədər çox su aparmışdı ki, sanki okeanın dibi 
tamamilə boşalmışdı. Sahilbəndin üstündə 
təkcə dayanmışdım. Hətta dayandığım 
yerdə pərçimlənmişdim də deyə bilərəm. 
Hər şeyin üstünə  yenidən səssizlik çökdü  
– ümidsiz bir səssizlik... Sanki dalğa səsin 
özünü də dünyadan qoparıb aparmışdı. O 
K.-nı udaraq, uzaqlarda yox olmuşdu. Mən 
dayanıb necə hərəkət etməli olduğumu 
götür-qoy edirdim. Bəlkə sahilə qayıdım? K. 
orada – qumun altında da ola bilərdi. Ancaq 
qərar verdim ki, divardan düşməyim. Çünki 
bilirdim:  böyük dalğalar adətən iki-iki, üç-
üç gəlir. Nə qədər vaxt keçdiyini dəqiq deyə 
bilməyəcəyəm, amma on, ya on iki saniyəlik 
müdhiş boşluqdan sonra təxmin etdiyim 
kimi növbəti dalğa gəldi. O  nərildəyərək 
sahili silkələdi və yenə də səs öləziyən kimi 
başqa bir böyük dalğa  zərbə endirmək üçün 
başını qaldırdı. Qabağımda yüksəldi, ölümcül 
uçurum kimi göyün üzünü örtdü.  Amma 
bu dəfə qaçmadım. Özümdən asılı olmadan 
divara mıxlandım və hücum etməsini 
gözlədim.
Dalğa K.-nı aparmışkən qaçmağın bir 
mənası olmadığını düşündüm.
 
Bəlkə də 
sadəcə olaraq qorxudan donub qalmışdım. 
Məni orada qalmağa məcbur edən şeyin 
nə olduğunu dəqiq bilmirəm. İkinci dalğa 
birinci qədər böyük idi. Bəlkə də daha 

tərcümə guşəsi
55
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
54
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
böyük... O ovxalanan kərpic kimi formasını 
itirərək başımdan aşağı tökülməyə başladı. 
O qədər böyük idi ki, həqiqi dalğa kimi də 
görünmürdü. Başqa bir şeyə bənzəyirdi. Elə 
bil, başqa bir dünyadan gəlib dalğa formasını 
almışdı. 
Özümü qaranlığın məni udacağı ana 
hazırlamışdım. Hətta gözlərimi belə 
yummamışdım. Ürəyimin döyüntüsünü 
inanılmaz dərəcədə dəqiqliklə xatırlayıram. 
Dalğa düz qarşıma çatanda bilmirəm necə 
oldu, amma dayandı. Elə bil, bütün enerjisi 
bir andaca bitmiş, irəliyə getmək həvəsini 
itirmişdi. Sadəcə, havadan asılı qalaraq 
səssiz-səmirsiz yox oldu. Düz zirvəsində 
– qəddar, şəffaf dilində K.-nı gördüm. 
Bəziləriniz bunun mümkünsüz olduğunu 
düşünəcəksiniz; düzü buna görə mən sizi 
günahlandırmıram. Hətta özüm də indi buna 
inanmaqda çətinlik çəkirəm. Nə gördüyümü 
sizə başqa hec cür izah edə bilməyəcəyəm. 
Ancaq dəqiq bilirəm ki, bu nə xülya, nə də 
qarabasma idi. Orada nə baş verdiyini – o 
dəqiqə həqiqətən nə baş verdiyini sizə ən 
dürüst şəkildə danışıram. 
K.-nın bədəni dalğanın ucunda şəffaf 
bir kapsulanın içində hərəkətsiz formada 
yanıüstə uzanıqlı vəziyyətdə idi. Ancaq bu 
hamısı deyildi. K. dübbədüz mənə baxıb, 
gülümsəyirdi. Dostum, mənim ən yaxşı 
dostum orada idi, düz yaxınlığımda... Əlimi 
uzatsam, toxuna biləcəkdim. Dəqiqələr əvvəl 
dalğa onu məndən ayırmışdı. Və o mənə 
gülümsəyirdi. Özü də bu adi bir gülümsəmə 
deyildi. Böyük ağzını geniş açaraq irişirdi, 
necə deyərlər, az qala ağzı qulaqlarına 
çatırdı. Ancaq soyuq baxışları gözlərimə 
zillənmişdi. 
O əvvəlki K. deyildi. Sağ qolunu mənə 
tərəf uzatmışdı, elə bil, əlimdən dartıb məni 
də yeni dünyasına aparmaq fikrindəydi. Az 
qalmışdı, əli mənə çatmaq üzrə idi. Amma 
çatmadı və K. ağzını bayaqkından da geniş 
açaraq gülümsədi. Həmin anda huşumu 
itirdim.
Özümə gələndə atamın klinikasında 
yataqda uzanmışdım. Mənim ayıldığımı 
görən tibb bacısı atamı çağırdı. O da 
qaçaraq gəldi. Nəbzimi yoxladı, göz 
bəbəklərimi araladı və əlini alnıma qoydu. 
Qolumu tərpətməyə çalışdım, ancaq qaldıra 
bilmədim. Qızdırmadan titrəyirdim, huşum 
hələ də tam olaraq özünə gəlməmişdi. Xeyli 
vaxtdır ki, hərarətim var imiş. 
“Üç gündür ki, yatırdın”, – atam dedi. 
Məni evə, baş verənləri kənardan görən 
qonşumuz gətirmişdi. Ancaq K.-nı tapa 
bilməmişdi. Atama bəzi şeylər söyləmək 
istədim. Nəsə deməliydim. Lakin keyimiş 
və şişmiş dilim söz tutmadı. Elə bil, ağzımın 
içində hansısa bir məxluq oturmuşdu. Atam 
adımı deməyimi istədi, lakin mən xatırlayana 
qədər, ətrafım qaranlığa qərq oldu və 
yenidən huşumu itirdim. Düz bir həftə 
yataqdan qalxa bilmədim. Bu zaman ərzində 
yemək yemir, ancaq maye qəbul edirdim. 
Bir neçə dəfə qusdum. Sonradan bildim ki, 
dəfələrlə sayıqlamışam, bir neçə kərə ürəyim 
gedib... 
Sonradan-sonraya atam mənə dedi ki, 
vəziyyətim o qədər ağır imiş ki, yüksək 
hərarətdən və gərginlikdən beynimdə 
ömürlük zədə qalacağından qorxublar. 
Bununla belə, sağaldım. Artıq heç olmasa 
fiziki cəhətdən sağlam hesab edilirdim. 
Ancaq həyatım heç vaxt əvvəlki kimi olmadı.
K.-nın cəsədi tapılmadı. Heç itinin də… 
Adətən bu tərəflərdə batan olanda, bir neçə 
gündən sonra axıntı onun bədənini şərqdəki 
körfəzin sahilinə aparırdı. K.-da isə belə 
olmadı. Yəqin nəhəng dalğa onu dənizdə çox 
uzağa – sahilə qaytarmayacağı qədər uzağa 
aparmışdı. Bəlkə də, okeanın dərinliyində 
balıqlara yem etmişdi. 
Axtarışlar uzun müddət davam etdi. 
Sağ olsunlar, yerli balıqçılar da köməklik 
göstərirdi. Ancaq heç bir nəticə olmadı. 
Cəsəd tapılmadığı üçün dəfn mərasimi də 
keçirilmədi. 
K.-nın ailəsi dəli kimi sahildə o tərəf-bu 
tərəfə gəzişir, sonra isə evlərinə sığınaraq 
sutralar oxuyurdular. Bu K.-nın ailəsi üçün nə 
qədər böyük zərbə olsa da, onlar oğullarını 
tufanın ortasında qoyduğum üçün heç vaxt 
məni təqsirləndirmədilər. K.-nı öz kiçik 
qardaşım kimi sevdiyimi və qoruduğumu 
bilirdilər. 
Heç mənim atam-anam da yanımda heç 

tərcümə guşəsi
55
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
54
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
vaxt həmin hadisədən danışmadılar. Ancaq 
mən həqiqəti dərk edirdim. Əgər cəhd 
etsəydim, K.-nı xilas edə bilərdim. Bəlkə də 
yanına qaçıb sürüyə-sürüyə onu dalğanın 
çatmayacağı bir yerə aparmaq olardı. Ola 
bilsin ki, saniyə fərqi ilə xilas edəcəkdim, 
ancaq hadisələri yaddaşımda birləşdirəndə, 
həmişə “bunu bacarardım”, – deyə 
düşünürəm. Əvvəldə dediyim kimi, qorxudan 
özümü itirsəm də, etdiyim hərəkətin adı K.-
nı buraxıb öz canını xilas etmək idi. 
K.-nın ailəsinin məni günahlandırmaması 
və heç kimin yanımda hadisə barədə 
danışmaması mənə daha çox təsir edirdi. 
Yaxamı bu mənəvi əzabdan qurtarmaq 
üçün xeyli müddət lazım oldu. Bir neçə 
həftə məktəbə getmədim. Güc-bəla ilə nəsə 
yeyir, bütün günümü çarpayıda tavana 
baxaraq keçirirdim. K. həmişə orada idi, 
dalğanın ucunda – uzanmış vəziyyətdə mənə 
gülümsəyir, əlini uzadaraq məni çağırırdı. O 
görüntünü heç cür zehnimdən silə bilmirdim. 
Nə vaxt yatsam, yuxularıma girirdi. Həmişə 
də dalğanın içində görünən kapsuladan 
hoppanıb biləyimdən tutur, məni də özünə 
tərəf çəkirdi.
Tez-tez gördüyüm başqa bir yuxu da 
vardı. Görürdüm ki, gözəl bir yaz səhəri 
okeandayam. Sahildən xeyli uzaqda qurbağa 
kimi üzürəm. Günəş kürəyimi isidir, su 
adama ləzzət verir... Sonra, birdən-birə nəsə 
sağ ayağımdan tutur. Hiss edirəm ki, buz 
kimi soyuq bir şey topuğumdan bərk-bərk 
yapışıb. Həddindən artıq sərt şəkildə məni 
silkələyir, suyun altına doğru dartışdırır. 
Orada K.-nın üzünü görürəm... Eyni cür 
irişməyə başlayır... Ağzı o gün olduğu kimi 
qulaqlarına qədər çatır... Gözləri də gözümə 
zillənib... Qışqırmaq istəsəm də, səsim 
çıxmır. Ağciyərim su ilə dolmağa başlayır... 
Qaranlıqda qışqıraraq təngnəfəs və tər içində 
oyanıram....
Həmin ilin axırında valideynlərimə başqa 
bir şəhərə getmək istədiyimi bildirdim. 
Mənə icazə vermələri üçün yalvardım. 
K.-nı udan okeanın sahilində yaşamağa 
davam edə bilməzdim. Onsuz da bilirdim ki, 
qarabasmalarım məndən əl çəkməyəcək... 
Əgər çıxıb getməsəydim, dəli olacaqdım. 
Ailəm istəyimi anlayışla qarşıladı. Başqa 
şəhərdə yaşamağıma razı oldular. 
Yanvar ayında Komoro yaxınlığındakı 
Naqano şəhərində yerləşən dağ kəndində 
atamın valideynləri ilə yaşamağa başladım. 
İbtidai sinfi və orta məktəbi Naqanoda 
bitirdim. Hətta bayramlarda belə evə 
getmirdim. Hərdən valideynlərim məni 
görməyə gəlirdilər. 
Hələ də Naqanoda yaşayıram. 
Mühəndislik ixtisası üzrə Naqano şəhər 
kollecini bitirib tikinti alətləri hazırlayan 
şirkətdə işləməyə başladım. İndi də orada 
çalışıram. Hamı tək sadə həyat sürürəm. 
Gördüyünüz kimi, heç bir qəribəliyim yoxdur. 
Düzdür, sosial həyatım elə də aktiv deyil. 
Təkcə alpinizmlə məşğul olduğum bir neçə 
dostum var.
Evimi tərk edəndən sonra artıq 
qarabasmalar görmürdüm. Ancaq onlar 
həyatımın bir hissəsi olaraq qalırlar. Nə vaxt 
ki, unutmağa başlayıram, borcum varmış 
kimi qapımı döyürlər. Və həmişə də ən kiçik 
detalına qədər eyni yuxunu görür, qışqıraraq 
oyanıram. Yatağım büsbütün su içində olur. 
Elə buna görə də heç vaxt evlənmədim. 
Gecənin bir yarısında heç kimi qışqıraraq 
yuxudan oyatmaq istəmirəm. 
Bu illər ərzində çox qadınla sevgili oldum, 
amma gecəni heç kimlə bölüşmədim. 
Qorxu iliyimə qədər işləmişdi. Bu, kiminləsə 
bölüşəcəyim bir qorxu deyildi. Düz qırx il 
evimdən uzaqda yaşadım. Heç vaxt hər 
hansı bir sahilin yaxınlığına gedə bilmədim. 
Qorxurdum ki, yuxularım reallaşar. 
Üzməkdən xoşum gəlirdi, ancaq həmin 
gündən sonra heç hovuza da girmədim. 
Həmçinin dərin çayların və göllərin 
yaxınlığında da olmadım. Qayığa da minə 
bilmirdim. Xaricə gedəndə təyyarədən 
belə istifadə etmirdim. Bütün bu ehtiyat 
tədbirlərinə baxmayaraq, boğulmağımla bağlı 
yuxunu unutmaq mümkün olmurdu. K.-nın 
soyuq əli kimi bu hissiyat da düşüncələrimə 
hakim kəsilmişdi və məndən əl çəkmirdi. 
Nəhayət, keçən yaz, mən axır ki, dalğanın 
K.-nı udduğu sahilə baş çəkdim. Atam bir 
il əvvəl xərçəngdən dünyasını dəyişmiş, 
qardaşım isə köhnə evimizi satmışdı. 

tərcümə guşəsi
57
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
56
Каталог: sntazmedia -> edbyoxl0


Поделитесь с Вашими друзьями:
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   16


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©www.azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə